ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ BLOGGING
Συμπληρώνω ένα χρόνο γράφοντας στο blog. Αφιερώνω αυτή την επέτειο σε ένα πρόσωπο, την Μαρίνα και σε ένα αγαπημένο μέρος που είναι το ουζερί των Τσακίρηδων στη Ν.Κίο στην Αργολίδα.
Γιατί το κάνω αυτό δεν το γνωρίζω αλλά μέσα από το μιξερ του μυαλού αυτή η σκέψη βγήκε και την δημοσιεύω.
Τι μου αρέσει εκεί ? Το ανεπιτήδευτο του χώρου, η ομορφιά του τοπίου, το χαμόγελο των ανθρώπων που τρέχουν το μαγαζί, το οδήγημα της επιστροφής, οι γκρίζοι ουρανοί που μπερδεύονται με την γκρίζα θάλασσα.
Η αγαπημένη μου εποχή να πηγαίνω εκεί είναι οι βροχερές ημέρες του χειμώνα. Μία ηλιόλουστη ημέρα είναι πολύ όμορφα αλλά οι γκρίζοι ανοικτοί ορίζοντες με το Παλαμήδι στο βάθος και τα βουνά της Αρκαδίας Δυτικά με συγκινούν περισσότερο.
Δεν είμαι πολύ τακτικός στο να δημοσιεύω και γνωρίζω ότι γράφω γιά τον εαυτό μου, όμως έστω αυτή η μοναχική πορεία μέσω του διαδικτύου, μου δίνει την ευκαιρία να εκφράσω μερικά πράγματα μέσα από το μίξερ ( του μυαλού μου). Σκέψεις και φωτογραφίες που χωρίς το blog θα είχαν μείνει καταχωνιασμένες σε ένα τετράδιο και σε ένα σκληρό δίσκο.
Διάβασα στο History Magazine BBC March 2006 γιά μία Κρουαζιέρα στην Αδριατική και στο Αιγαίο γιά 13 ημέρες με 1800 €.
Ξεκινάει από Βενετία μετά Ντουμπρόβνικ, Κατάκωλο (Ολυμπία), Λαυριο (Μεταλλεία , Ναός Ποσειδώνος, Βόλος (Μετέωρα και Ακρόπολη του Σεσκλο, Θέατρο Δημητριάδος), Σαντορίνη, Κουσάντασι (Εφεσσος), Τσανάκαλε (Τροία και ANZAC), και τελείωνοντας Ισταμπούλ. Ενα ταξείδι με επισκέψεις σε περιοχές με ιστορία που καλύπτει διάστημα 8000 χρόνων.
Αυτό που με εντυπωσίασε είναι η στάση στην Μαγνησία γιά την επίσκεψη στο Σέσκλο, που κατά τα γραφόμενα είναι η αρχαιότερη ακρόπολη στην Ελλάδα ( 6000 πΧ).
Το γράφω αυτό διότι δεν το ήξερα και μου αρέσει να διαφημίζω την άγνοια μου.
Ζηλεύω αυτούς του τυχερούς που θα κάνουν αυτή την κρουαζιέρα !!!!!!!!
Tο τέλος της Kεράνης
Η αρχή του τέλους ξεκίνησε για την ιστορική καπνοβιομηχανία Κεράνης, καθώς τη μεθεπόμενη Τετάρτη 29 Μαρτίου βγαίνει σε πλειστηριασμό το εργοστάσιο της ιστορικής εταιρείας στην οδό Πειραιώς, με τιμή εκκίνησης τα 18 εκατ. ευρώ. Η δυσάρεστη αυτή εξέλιξη έρχεται να προστεθεί στον «Γολγοθά» που βιώνουν οι εργαζόμενοι, εδώ και μήνες, καθώς παραμένουν απλήρωτοι. Τα μέλη της διοίκησης δεν εμφανίζονται, αφού η εταιρεία επί της ουσίας είναι «ακέφαλη», ενώ η τελευταία επιχειρηματική προσπάθεια που πήγε να γίνει για τη σωτηρία της επιχείρησης κατέληξε σε φιάσκο (ο επιχειρηματίας που ενδιαφερόταν είχε «παρελθόν» στον κλάδο των πουλερικών). Και να σκεφθεί κανείς ότι πριν από μία δεκαετία η εταιρεία ήταν μέσα στους τρεις μεγάλους παίκτες της καπνοβιομηχανίας, αλλά ο πειρασμός της Σοφοκλέους άλωσε στην κυριολεξία τον ιστορικό όμιλο...
Καθημερινή 16/3/2006
Είναι εύκολο να κατηγορούμε γιά όλα την Σοφοκλέους.
Στην περίπτωση ΚΕΡΑΝΗ, κατά την γνώμη μου δεν φταίει η Σοφοκλέους. Την δεδομένη στιγμή το 1998 και 1999 ή Σοφοκλέους έδωσε απλόχερα κεφάλαια πέρα από κάθε προσδοκία. Και τώρα μετά την εισροή σχεδόν 20 δις (ρευστού), μένουν οι εργαζόμενοι απλήρωτοι και χωρίς αποζημιώσεις.
Η ιστορία του ΚΕΡΑΝΗ πρέπει να διδάσκεται στα Πανεπιστήμια. Αλλά γιά το τέλος δεν φταίει η Σοφοκλέους. Δεν φταίνε και οι 200 εργαζόμενοι.
Τις πταίει ;
Εχει σημασία ;
ΟΙ ΜΥΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΓΟΛΙΔΑ
Οι ΜΥΛΟΙ είναι ένα κομβικό σημείο στο οδικό δίκτυο της Πελοπονήσσου. Η φωτογραφία αυτή είναι από ένα λόφο ακριβώς πάνω από τους Μύλους και υπάρχει ένα οχυρωματικό έργο του οποίου η ιστορία θα είναι από τους πρωτοελληνικούς χρόνους και ένα εκκλησάκι που δηλώνει την συνέχεια μέχρι την ημέρες μας. Θα παραδεχτώ δημοσίως μετά από 12 χρόνια σπουδές (Δημοτικό Γυμνάσιο) ότι δεν ήξερα ότι οι Μύλοι ήταν η τοποθέσια που κατοικούσε η Λερναία Υδρα. Το πληροφορήθηκα διάβάζοντας στα αγγλικά τον οδηγό FODOR.
Ενημερωτικά λέω ότι σήμερα λίγο πιό κάτω υπαρχει ο Ανάβαλος που μέσα στην θάλασσα αναβλύζει γλυκό νερό το οποίο συλλέγεται και έτσι ποτίζεται όλη η Αργολίδα.
Τέλος πάντων η περιοχή των Μύλων παντα μου δημιουργεί ένα μίγμα συναισθημάτων. Μου αρέσει πολύ η διαδρομή κατά μήκος της παραλίας από το Ναύπλιο μέχρι τους Μύλους αλλά πάντα έχω φτάνοντας στους Μύλους ένα συναίσθημα απογοήτευσης. Ο λόγος είναι απλός. Η περιοχή είναι φυσικός βιότοπος αλλά ...αλλά οι σύγχρονοι έχουν φυτέψει ξεκινώντας από το Ναύπλιο ένα κτίριο Νομαρχίας, μαλλον ψιλοαυθαίρετο διότι είναι πανω στον αιγιαλό, και πολλά νυκτερινά κέντρα και πάρα πολλά μπάζα και εγκαταλελειμένα πρώην σκυλάδικά (το παλιό ΠΕΡΑΜΑ), σκουπίδια και εγκαταλελειμένα εργοστάσια κονσερβοποιίας με εξαίρετη θέα τον Αργολικό.
Αναρρωτιέμαι, κακεντρεχώς, αν οι Ιταλοί είχαν την περιοχή γιά 35 χρόνια, τι υποδομές θα μας είχαν φτιάξει.....
Το γράφω αυτό διότι σε πολλούς οι Μύλοι είναι γνωστοί γιά τα σουβλάκια πρίν κανείς συνεχίσει γιά Αχλαδάκαμπο η γιά Λεωνίδιο.
Και κάθε φορά που περνάω βλέπω νοερά ένα καράβι με όλο το γκουβέρνο μέσα και τους Τουρκοαιγυπτίους του Ιμπραϊμ να τους καταδιώκουν και αναρρωτιέμαι πόσο διαφορετικά θα είμασταν ΑΝ ο Ιμπραϊμ είχε πετύχει την κατάληψη της Πελοπονήσσου και ο Μαιζών δεν είχε βοηθήσει στην στήριξη του σύγχρονου ελληνικού κράτους....
Είναι ωραία η Αργολίδα. Ενα τεράστιο αρχαιολογικό πάρκο, με δυνατότητα 9 μηνών τουρισμού. Το γεγονός ότι η περιoχή κατοικείται συνεχώς, τουλάχιστον 5.000 χρόνια, κάτι πρέπει να μας δηλώνει. Το πρόβλημα είναι να κατανοήσουμε το πόσο τυχεροί είμαστε !!! Μήπως φαινόμαστε αγνώμονες στην εύνοια της τύχης και δεν αξιοποιούμε αυτό που τόσο απλόχερα μας εμπιστεύτηκε η ιστορική συγκυρία ;
Και γιά να εξηγούμαστε, η αξιοποίηση δεν σημαίνει τσιμεντοποίηση. Η αξιοποίηση σημαίνει σεβασμό στο περιβάλλον, καθαριότητα, διαχείρηση αποβλήτων, διαχείρηση μπάζων, χωροταξία, ναι κάπου πρέπει να πάνε και τα σκυλάδικα, συνεργασία όλων μας γιά ένα καλύτερο περιβάλλον. Δεν μας ανήκει η γή, θεματοφύλακες είμαστε μέχρι να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά.
ΓΛΥΤΣΙΝΑ
Η γλυτσίνα ετοιμάζεται να ανθίσει. Προσεκτική παρατήρηση της φωτογραφίας αποκαλύπτει οτι τα μπουμπούκια έχουν εμφανιστεί και θα αρχίσουν να μεγαλώνουν. Το ραντεβού με το μωβ είναι 8-15 Απριλίου. Τεράστια μωβ τσαμπιά χωρίς κανένα φύλλο και ελαφρύ άρωμα πασχαλιάς.
Μαζί με την γλυτσίνα έρχεται και το Πάσχα και μετά μπαίνουμε στην τροχιά του καλοκαιριού.
Είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι ο χειμώνας έφυγε και ότι η Ανοιξη είναι εδώ και ας βρέχει και ας φυσαει και ας κάνει κρύο.
ΚΑΤΩ ΕΛΛΗΝΙΚΟ
Η φωτογραφία αυτή είναι από το ΚΑΤΩ ΕΛΛΗΝΙΚΟ, μία συνοικία που είχε ξεχαστεί από τον χρόνο.
Είναι το σχετικά μικρό φιλετο γής που ξεκινάει μετά το Παλαιό Αεροδρόμιο και τελειώνει στην Γλυφάδα.
Είναι το μοναδικό πολεοδομικό συκρότημα που οι δρόμοι οι κάθετοι στην παραλιακή έχουν ονομασθεί με γράμματα και οι δρόμοι οι παράλληλοι με την παραλιακή είναι αριθμοί. Δηλαδή μπορεί κανέις να κατοικεί γωνίαΕ3 και 3η Οδός...( Δεν υπάρχει τέτοια γωνία)
Εκτός από τα γράμματα και τους αριθμούς έχει, προς το παρόν, πάρα πολλά εξοχικά σπίτια που χτίστηκαν μεταξύ 1930 και 40 και στην συνέχεια είτε απαλλοτριώθηκαν και τώρα χρησιμοποιούνται από την Πολιτική Αεροπορία η εγκαταλήφθηκαν απο τους ιδιοκτήτες λόγω γειτνίασης με τον διάδρομο του αεροδρομίου και τώρα περιμένουν να γκρεμισθούν γιά να μετασχηματισθούν σε μαιζονέττες.
Μην ελπίζετε να αγοράσετε οικόπεδο αν δεν είσαστε πάρα πολύ πλούσιος.
Αυτό που προσφέρει η περιοχή αυτή είναι την αίσθηση του προαστίου που βλέπουμε στις ελληνικές ταινίες του 1960.
Οσο ακόμη είναι καιρός , ελάτε να το περπατήσετε αυτό το καμμάτι της ΑΘήνας, να κάνετε ποδήλατο, να δουν τα παιδιά το πως θα μπορούσε να ήταν δομημένη η Αθήνα. Αλλα μην αργήσετε διότι το περιβάλλον αλλάζει με την εβδομάδα.
Η ΦΥΛΗ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ
Εικόνα με λάβαρα και τύμπανα. Δεν είναι πρόβα από την παρέλαση της 25 Μαρτίου. Είναι εικόνα από ποδοσφαιρικό αγώνα στην Παλαιά Φωκαία το Σάββατο 4/3. Τα παιδιά είναι σκαρφαλωμένα πάνω σε κουβούκλια και παρακολουθούν την "μάχη" που διαδραμματίζεται μπροστά στα ματια τους. Ηταν ένα εντονα πολεμικό σκηνικό, κάτι από την ένταση της μάχης του Βατερλώ η από Σαμουράϊ έτοιμους να μονομαχήσουν.
Δεν είναι να απορεί κανείς γιά το πόσο δημοφιλές είναι το ποδόσφαιρο. Κρίμα που η φωτογραφία δεν μεταφέρει τις ιαχές από τον χώρο της μάχης. Μέσα από το ποδόσφαιρο βιώνουν μερικοί τον ρόλο του πολεμιστή, την χαρά της μάχης, την κατατρόπωση του αντιπάλου, τα επινίκια.
Πρωϊνή Βόλτα στην Ανάβυσσο
Σάββατο πρωί πήγαμε βόλτα γιά περπάτημα. Ετσι χωρίς πρόγραμμα γιά να ξεσκάσουμε λίγο. Χωρίς πολύ δυσκολία στο οδήγημα καταλήξαμε στην παραλία της Αναβύσσου.
Πάντα μου άρεσε αυτή η παραλία με τον όρμο και την αμμουδιά αλλά ποτέ δεν την είχα περπατήσει. Αρχικά πήγαμε στην δεξιά της πλευρα προς την Σχολή Τουριστικών επαγγελμάτων αλλά επειδή η Μαρίνα φορούσε ... τακουνάκι που βυθιζότανε στην άμμο προχωρήσαμε προς αριστερά που υπάρχουν πετρόκτιστες εγκαταστάσεις στην παραλία.
Εκεί μελαγχόλησα !!!!!!Οι εγκαταστασεις τελειωμένες και σε πλήρη εγκατάλειψη. Φαντάζομαι θα ανήκουν στο ΕΟΤ που μόλις θα παει να τις επινοικιάσει σε κάποιον θα θυμηθεί ο τοπικός Δήμος ότι του ανήκουν κλπ κλπ.
Σκουπίδι, σακούλα, πλαστικά μπουκάλια θαμμένα κατά μήκος της παραλίας. Απογοήτευση. Να βράσω τον Αρκτούρο και το ΝΑΤΟΥΡΑ 2000. Αν κάθε σχολείο της Αττικής πήγαινε εκεί γιά περίπατο και στα πλαίσια τηε περιβαντολογικής εκπαίδευσης ζητούσαν από τα παιδιά να μαζέψουν τα πλαστικά δοχεία, θα είχαμε μία υπέροχη παραλία γιά αναψυχή.
Επμένω στα παιδιά διότι αν πάνε και την καθαρίσουν μικρά όταν μεγαλώσουν και κάνουν οικογένεια θα προσέχουν που θα πετάξουν το κουτί της πορτοκαλάδας και το μπουκάλι του νερού.
Ας μη γελιόμαστε, εμείς τα βρωμίζουμε δηλαδή εγώ, εσύ ό δίπλα. ΑΝ τα παιδιά μας απο μικρά μάθουν να μη ρυπαίνουν τότε σε 20 με 25 χρόνια θα έχει καθαρίσει το περιβάλλον.
Δεν είναι θέμα χρημάτων αλλά παιδείας.
Οσο γιά τα παρατημένα κτίσματα. Κρίμα τα λεφτά, ωραία αναψυκτήρια πετρόκτιστα, διάδρομοι περιπάτου, ράμπες γιά προσβαση στην αμμουδιά. Χάρμα οφθαλμών αλλά σε πλήρη εγκατάλειψη. ΚΡΙΜΑ
Συμπληρώνω ένα χρόνο γράφοντας στο blog. Αφιερώνω αυτή την επέτειο σε ένα πρόσωπο, την Μαρίνα και σε ένα αγαπημένο μέρος που είναι το ουζερί των Τσακίρηδων στη Ν.Κίο στην Αργολίδα.
