ΣΩΘΗΚΕ Η ΠΑΡΝΗΘΑ ???????????

Πανηγυρίζει η εφημερίδα με την απόφαση του ΣτΕ.

Ετσι σώζεται ό Εθνικός Δρυμός ? Καταπιέζοντας την ζήτηση γιά γή ? Και που θα ξεσπάσει αυτή η ανάγκη γιά γή? Ξεκαθαρίζω ότι δεν έχω καμμία σχέση με τα Κιούρκα ούτε με το πάρκο της πληροφορικής ούτε με το λατομείο. Αλλά αν η Αρχιεπισκοπή η η Τράπεζα της Ελλάδος έκαναν κατασκηνώσεις τι κακό θα πάθαινε το δάσος ? Δεν λέω να κάνουνε πολυκατοικίες, αλλά η Δασική Υπηρεσία είναι ανίκανη να επιβλέψει τις εγκαταστάσεις της Αρχιεπισκοπής η της Τράπεζας ? Δηλαδή τοΔασικό Χωριό στην Λίμνη Πλαστήρα τι κακό έκανε ? Εχει παει κανείς στην Χρυσοπηγή κοντά στις Σέρρες, να δεί ένα οικισμό μέσα στο δάσος ? Με τα φιρμάνια δεν λύνουμε προβλήματα. Που ήταν το ΣτΕ στον βιασμό της Αττικής γής με το 2004 ?

Ολα τελικά είναι θέματα πολιτικής βούλησης. Και λέγοντας πολιτική βούληση, εννοώ πολιτική βούληση με την ευρεία έννοια. Οσο περισσότερο ευρεία μπορεί να φανταστεί κανείς, Δηλαδή να γίνεται αυτό που θέλουν οι ταγοί. Ναι, το ΣτΕ με την απόφαση αυτή διατηρεί τις αξίες μέσα στο Λεκανοπεδιο υψηλές. Δεν θέλουν να ανοίξει η αγορά. Αντίστοιχα θα δούμε και άλλες αποφάσεις σταθμούς που θα μπλοκάρουν τις εξελίξεις γιά τον Βοτανικό και την Δραπετσώνα και αλλαχού. Τι εννοώ με αυτό ? Οτι υπάρχει χώρος αναξιοποίητος που με λίγο προσπάθεια θα πορούσε να δημιουργήσει μία άλλη Αθήνα & Πειραιά. Αλλά το ΣτΕ, ίσως άθελα του, παίζει ένα παράξενο ρόλο. Με μία απόφαση δήθεν φιλική προς το περιβάλλον, ουσιαστικά δημιουργεί χωροταξική ασφυξία με αποτέλεσμα να ανεβαίνουν οι αξίες της γής στις περιοχές εντός σχεδίου και να καρπόύνται τελικά μεγαλύτερα οφέλη οι κρατούντες.

Το θέμα της χωροταξίας είναι πολιτιστικό, υπο την έννοια ότι αυτό που τελικά γίνεται είναι αποτέλεσμα της βούλησης των πραγματικών ταγών. Γιά παράδειγμα αναφέρω την εικόνα της Αθήνας σήμερα, που είναι αποτέλεσμα αποφάσεων που παρθηκαν το 1950-60. Δεν μπορούσε να μεγαλώσει η Αθήμα σε έκταση και όχι σε ύψος ? Και βέβαια μπορούσε, αλλά οι ταγοί δεν θα κέρδιζαν τα ίδια !! η κάνω λάθος ? Και βέβαια το ίδιο ισχύει γιά όλη την ελληνική επικράτεια.

Κατά την γνώμη μου τα δάση, και αντίστοιχα οι αιγιαλοί ανήκουν σε όλους μας. Τα προστατεύουμε καλλίτερα ζώντας μέσα στο δασος η δίπλα στον αιγιαλό. Η εμπειρία έχει δείξει ότι με τα φιρμάνια δεν κάνουμε και πολλά πράγματα.

Αυτό που τελικά μετράει είναι το πολιτιστικό επίπεδο των ταγών που προσδιορίζει το περιβάλλον που θέλουν να δημιουργήσουν γιά να ζήσουν αυτοί και οι συγγενείς τους. Εμείς οι υπόλοιποι ακολουθούμε, και κάθε 4 χρόνια έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ανανεώνουμε το "πληρεξούσιο" εκχώρησης εξουσίας, που ονομάζουμε στην κοινή γλώσσα σαν "ψήφο", μεσα από μία διαδικασία εκχώρησης, που στην κοινή γλώσσα ονομάζουμε "εκλογές".

ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΗ ΑΠΟΧΑΥΝΩΣΗ

Εχουμε πάθει όλοι καταλυτική αποχαύνωση.

Ενα παιδί 13 ετών που πήγε στην Α Γυμνασίου πριν απο 1 μήνα, γνωρίζει όχι μόνο περί κατάλυσης αλλά γνωρίζει τόσο καλά την έννοια της κατάλυσης ώστε την χρησιμοποιεί μεταφορικά γιά να περιγράψει καταστάσεις στον χώρο στης κοινωνιολογίας.

Τι θα πει κατάλυση ? Που έμαθε αυτό το παιδί την έννοια της κατάλυσης και τι σημαίνει κατάλυση. Δηλαδή μήπως γνωρίζει γιά τα φράγματα ενεργοποιήσεως και γιά τους βραχύβιους δεσμούς ηλεκτρονίων που δημιουργούνται απο τους καταλύτες εν τω γενάσθαι και επιτρέπουν να προχωρήσουν αντιδράσεις που επιτρέπονται θερμοδυναμικά μεν αλλά όχι από άποψη χημικής κινητικής ?

Αν το παιδάκι αυτό γνωρίζει όλα αυτά, τότε πρέπει άμεσα να του δοθεί πτυχίο πανεπιστημίου και να ξεκινήσει, αν δεν το έχει κάνει ήδη, το διδακτορικό του, διότι τώρα που να τρέχει στα γυμνάσια και στα λύκεια, τι έχουν να του διδάξουν ? Περί καταλύσεως γνωρίζει, τον Καζαντζάκη τον διαβάζει. Τι άλλο περιμένει να μάθει ?Αμέσως να το στείλουμε στο ΙΚΥ και μετά στο Harvard γιά να γίνει Associate και να ολοκληρώσει τις Post Doc έρευνες του και να είναι παράλληλα και ανταποκριτής της Ε στην Αμερική.

Α, να τον βάλουμε να γράψει και ένα δοκίμιο γιά τον Ράσελ και την συμβολική λογική( Ελευθεροτυπία γαρ..) ίσως και γιά τον Ντεριντά γιά να στρώσουμε.

Αυτή η προσπαθεια της Ε, να δέιξει ένα άλλο πρόσωπο των νέων, είναι αξιέπαινη μεν αλλά κάπου το παρατράβηξε. Αν είχα δικό μου, ένα τέτοιο παιδί, δεν θα το άφηνα να γίνει πρώτη σελίδα. Απο την άλλη βέβαια δεν είμαι και πατέρας.....

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ

Εχω γράψει αρκετές φορές γιά την μεγάλη αλλαγή που βιώνουμε σαν καταναλωτές με την ύπαρξη πολλων ευκαιριών γιά δανεισμό. Αυτή την στιγμή η οικονομική ανάπτυξη στηρίζεται στην Ιδιωτική Κατανάλωση και στην Οικοδομή, που και οι δύο δραστηριότητες στηρίζονται στον ιδωτικό δανεισμό.

Ενα άλλο θέμα που πρέπει να γνωρίζουμε, ότι σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουμε δρόμο ακόμη να τρέξουμε σε σχεση με την αύξηση της επιβάρυνσης του μέσου νοικοκυριού από δάνεια. Δηλαδή τα δάνεια θα αυξηθούν. Οι δείκτες επιβάρυνσης είναι ακόμη χαμηλά.

Αυτό που ακόμη δεν έχουμε δεί και φαίνεται από το λινκ της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ είναι ότι είναι ανύπαρκτη η προστασία του καταναλωτή από τα διάφορα κυκλωματα των πλειστηριασμών κλπ κλπ. Δεν δανείζονται όλοι γιά να αγοράσουν PRADA. Δανείζονται οικογένειες γιά συγκεκριμένους λόγους και αν καθυστερήσουν, πολλές φορές θα υπαρχει μία συγκυρία δύσκολη που τους ανάγκασε να μην πληρώσουν. Επισης είναι πολύ συχνό το φανόμενο αυτοί οι άνθρωποι να μην έχουν τις αναγκαίες γνώσεις και γνωριμίες γιά να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα και καταλήγουμε σε δράματα.

Είναι πολύ σημαντικό να υπαρχει ένα οργανισμός που αν καταφύγει κάποιος οικειοθελως, να του δίνεται νομική και τραπεζική συμβουλή και να τον βοηθάνε να επαναδιαπραγματεύεται το χρέος του και να τον βοηθάνε να σχεδιάζει την έξοδο από την "κρίση". Ολα αυτά, γιά τα ποσά που αναφέρει το αρθρο γίνονται αν υπαρχει ψυχραιμία και τα "κοράκια" μένουν εκτός.

Τα παραδείγματα που δίνει η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ είναι ΜΕΙΩΤΙΚΑ γιά το επίπεδο του πολιτισμού μας.

Είναι ένα καυτό θέμα, που με την πορεία που έχει παρει η οικονομία που όλο και δανειζόμαστε, θα γίνει περισσότερο καυτό. Απο ότι διάβασα το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο βοηθάει τα "κοράκια". Υπαρχει αντίστοιχη διεθνής εμπειρία, ας την αντιγράψουμε γρήγορα, να μεταφέρουμε και το κόστος σαν ειδική εισφορά στα καταναλωτικά δάνεια γιά να έχουμε τάχιστα το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο όχι γιά να προστατεύει τους κακοπληρωτές αλλά να προσφέρει προστασία στους συνανθρώπους μας που μία κακή συγκυρία τους ανάγκασε να πέσουνε σε μία "λακκούβα".

ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΧΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΓΙΑ 6.000 €. Δεν φταίει αυτός αλλά οι θεσμοί με τον τρόπο που λειτουργούν.

Εχουμε το παράδειγμα του micro credit με το Νομπελ Ειρήνης, που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αν είμαστε διατεθιμένοι να χρησιμoποιήσουμε ευρηματική λογική.

ΧΩΡΙΟ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΟΛΑΟΥΖΟ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ

Η φωτογραφία αυτή προέρχεται από το site του BBC, σχετικά με το πως περνάει την ημέρα του ο εγγλέζος δημοσιογράφος στην Βαγδάτη. Μεταξύ των άλλων έχει φωτογραφία και του φρουρού του γραφείου εκεί. Ο ταλαίπωρος φρουρός πρέπει να είναι απόστρατος πολεμιστής του Βρεττανικού στρατού από το μέτωπο του Κόλπου η της Ιρλανδίας που προσπαθεί να αυξήσει το εισόδημα του, ρισκάροντας την ζωή του. Προσέξτε το γιάλισμα στο παπούτσι. Ετοιμος γιά παρέλαση!!!!!! Πόσοι κυκλοφορούν στην Βαγδάτη με τέτοια γιαλισμένα παπούτσια. Δεν δείχνουν το πρόσωπο του αλλά μόνο από τα παπούτσια είναι ο ταλαίπωρος, ο ΤΕΛΕΙΟΣ στόχος !!!!!!!!